Recht uit het hart

Gepubliceerd februari 12, 2019 door maria in Recente berichten

De “verplaatsing” of “verplanting” van priester Henk joeg een schokgolf door de Sint-Jansparochie en ver daarbuiten. Er was ongeloof. Er waren tranen. Er waren mensen van goede wil die een herinnering aan hun zielenherder neerschreven, een dankwoord, een steunbetuiging.

Priester Henk heb ik best leren kennen en waarderen op zaterdag 9 juli 2016. Dankviering bij zijn 20-jarig priesterjubileum met aansluitend “nevenactiviteiten” onder het motto “Doe mo geweune”. In de kerk en in de zaal geen voorbehouden plaatsen. Schreef ik toen in K&L (Nr. 32).
Een geslaagd “bedieningsfeest” waarbij ieder aanwezige zich ergens aan tafel zet en ook spontaan meehelpt om er een gezellige “babbel en knabbel” van te maken.
Houden zo priester Henk: een gewijde voorganger blijven met en voor medegelovigen in kristelijk geïnspireerde dienstbaarheid.”  Jozef Terryn, sint-janstuinier

Voor priester Henk, die een pastorale benoeming heeft gekregen in Moorslede, Dadizele, Slypskapelle, kwam dit afscheid eerder dan gewild. Maar zoals zijn moto luidt: “Uw wil geschiede” vertrekt hij in gehoorzaamheid aan de bisschop binnenkort naar zijn nieuwe werkomgeving. Het moment is dan ook aangebroken om terug te kijken op wat we in de voorbije zeven jaar op Sint-Jan bereikt hebben en dankbaar te zijn. Als Okra- vereniging wisten we wat we aan mekaar hadden. Communicatie was belangrijk, zoals zingeving met muziek, want zo werden de woorden verder meegedragen. Eventjes zaten we op een verkeerd spoor, maar we vonden mekaar terug. Dank je wel, priester Henk, om tegemoet te komen aan de wens van onze leden.
In naam van Okra spreek ik nogmaals mijn dankbaarheid uit en wens je een mooie toekomst. Blijf jezelf, sta recht, je bent een fijne mens. En we komen bij gelegenheid wel eens langs!” Chris D.

Priester Henk, de Sint-Janskerk was door jouw inspanningen een plaats waar we op adem mochten komen, waar we mens onder de mensen konden zijn en onze zorgen  los laten in de handen van God. Zoals Johannes de Doper vaak door de woestijn trok op zoek naar rust, maakte jij van deze kerk een thuis waar ik net zoals zoveel anderen rust vond en stil kon staan bij de grote en kleine dingen van het drukke leven.  Door jouw inzet was Sint-Jan niet alleen een gebouw maar ook een geloofsgemeenschap, waar de verbondenheid tijdens de vieringen, bezinningen enz. zo voelbaar was.
De Sint-Jansparochie gaat een dierbare priester verliezen, een voorbeeld van stille liefde voor de Kerk. In het Frans wordt het mooi verwoord: zo kan je “adieu” zeggen, wat een definitief afscheid inhoudt, maar ik wil liever kiezen voor ” ce n’est qu’un au revoir”. We zullen elkaar terugzien, je bent hier altijd welkom ‘aan ‘t zèètje.’
Wat ik ook weet, is het volgende: wij nemen afscheid van een goede priester, maar in Dadizele zullen ze – om het op zijn West-Vlaams te zeggen- ‘met hun gat in de boter vallen’. Ze hebben ongelooflijk veel geluk dat ze jou in hun geloofsgemeenschap mogen opnemen.
Priester Henk, het ga je goed en veel succes.” Wouter Slabbinck