Rouwen

Rouwen

Gepubliceerd januari 24, 2018 door maria in Recente berichten

 

Maandagavond kwart voor zeven, aan het kruispunt van de Zilverlaan met de Gistelsesteenweg. Een jongeman zit gehurkt het regenwater uit de kaarsen te gieten. Tussen de vele kaarsen en bloemen staat haar foto: Julie Daivier, het 21-jarige meisje dat hier vorige donderdag verongelukte. Ik vraag de jongeman of hij haar kende. “Ze was mijn lief” antwoordt hij. “Dan ben jij Ruben, Julie haar ouders hebben me deze morgen over jou verteld”, repliceer ik. En dan begint hij te vertellen: herinneringen aan vroeger. “Super…, altijd…, we zouden volgende…” Er komen tranen in de ogen van de jongeman die er anders best stoer uitziet met zijn grote oorring. Hij rouwt. Ik breng het gesprek bij het geloof. “Geloofde ze in God? Geloof jij?” Hij knikt. “Ze zou zeker een begrafenis gewild hebben in de kerk. Ik geloof ook wel dat er iets meer is. En ik hoop dat ze dat betere nu mag hebben.”
Een andere jongeman arriveert en komt erbij staan. Hij lijkt zich wat te excuseren tegenover Ruben. “Ik wist echt niet hoe ik moest reageren.” Zo doe je dat dus misschien best. Gewoon contact zoeken, ook al weet je niet wat te zeggen of wat te doen. Mensen in nood hebben er heel veel steun aan wanneer ze voelen dat ze op zo’n moment niet alleen in het donker en de regen en de (tegen)wind staan. (HG)